Op straat gevraagd: Wie heeft jouw leven veranderd?

Eén ontmoeting of gesprek kan soms het begin zijn van een nieuwe koers in je leven. Die ene persoon die je liet inzien waar je écht gelukkig van wordt. Die je de waarheid zei, toen je het nodig had. Of aan wiens wijze woorden je nog vaak terugdenkt. DELA tekende zes persoonlijke verhalen op.

Bij Björn (31) wezen alle pijlen richting een commerciële carrière. Tot hij een meisje leerde kennen.

‘Sara heette ze. Ik vond haar leuk, en zij mij. Ze deed fanatiek aan dansen. ‘Ga een keer mee,’ zei ze. Die eerste breakdanceles zal ik nooit vergeten. Ik voelde me zo welkom en op mijn plek. De muziek, het fysieke, de creativiteit: ik vond het magisch. Mijn studie International Business heb ik netjes afgemaakt, maar in plaats van een baan in de commerciële wereld na te jagen, ben ik als professioneel danser en dansdocent aan de slag gegaan. Sara zie ik niet meer. Maar zonder haar was ik misschien niet zo gelukkig geweest als ik nu ben.’

 Sara zie ik niet meer. Maar zonder haar was ik misschien niet zo gelukkig geweest als ik nu ben. 

Marij (17) zat in de vijfde klas van het Gymnasium, toen ze haar angsten deelde met een begripvolle docent.

‘Ik kwam die dag op school om een toets in te halen. Mijn wiskundeleraar vroeg of ik er klaar voor was. ‘Niet echt’, antwoordde ik. ‘Misschien moet je die toets dan niet nu maken,’ zei hij, waarna hij vroeg hoe het eigenlijk met me ging. Toen besloot ik hem te vertellen over de stress die ik voelde en hoe bang ik was om fouten te maken. Zijn antwoord? ‘Levenservaring is een stuk belangrijker dan stampen.’ En daar voegde hij aan toe: ‘Je bent een prachtig mens, je moet het alleen zelf nog ontdekken.’ Dat heeft mijn kijk op school en mezelf totaal veranderd. Ik begin nu vol vertrouwen aan mijn examenjaar.’

Al jaren was Anna (27 jaar) bevriend met Marcella, toen die haar eens flink de waarheid zei.

‘Anderhalf jaar heb ik thuis gezeten met een uit de hand gelopen voetblessure. Lopen ging niet meer. Langzaam werd ik steeds afhankelijker van anderen, maar hulp accepteren vond ik moeilijk. Nee hoor, ik redde me wel, niemand hoefde iets voor mij te doen. Het was mijn jeugdvriendin Marcella, die op een bepaald moment boos werd: ‘Anna, waarom gun jij het ons niet jou te mogen helpen?’ Dat opende mijn ogen. De eerste keer dat ik iemand anders mijn huis liet stofzuigen, voelde ik me vreselijk ongemakkelijk en gefrustreerd. Maar langzaam leerde ik hoe fijn het is om je kwetsbaar op te stellen en hulp te ontvangen. Daarvan profiteer ik nog altijd.’

 Het was mijn jeugdvriendin Marcella, die op een bepaald moment boos werd: ‘Anna, waarom gun jij het ons niet jou te mogen helpen?’ Dat opende mijn ogen. 

Negen jaar geleden ontmoette Nicole (26) haar beste vriendin, die ook Nicole heet. Het was alsof ze er een zus bij kreeg.

‘We zaten bij elkaar in de klas op het MBO. In het begin gingen we niet met elkaar om.
Maar toen we door omstandigheden toch een keer aan de praat raakten, bleken we eigenlijk enorm op elkaar te lijken. Nicole is altijd eerlijk en zegt waar het op staat. Zonder haar zou mijn leven zo anders zijn. Eenzamer. Wat wij hebben, is niet zomaar een vriendschap. Het is voor het leven, zoals tussen broers en zussen. We bellen elke dag, praten over alles wat ons bezighoudt, gaan samen uit en kennen elkaars families. Ik weet dat ik op haar kan rekenen, en zij op mij. Dat is een heel fijn gevoel.’

Sinds Donovan (25) en Funda (26) elkaar ontmoetten in Spanje, is het geen dag saai geweest.

‘Donovan: ‘We reden met een grote groep studenten in een bus door Spanje, toen zij mij een sinaasappel gaf. Die avond zagen we elkaar weer aan de bar. Haar enthousiasme, haar speelsheid, dat meteen zeggen wat ze voelt: ik vond haar direct leuk.’
Funda: ‘Hij moest terug naar Holland en ik naar Turkije, maar we hielden contact via Skype. Zo snel als ik kon heb ik een ticket geboekt om hem weer te zien.’
Donovan: ‘Zij kwam naar Holland, ik ging naar Ankara, samen reisden we naar Praag en naar Ibiza en besloten te trouwen. Sinds ik haar ken, is mijn leven een groot avontuur. Terwijl ik daarvóór een niet al te gemotiveerde jongen was.’
Funda: ‘We wonen nu samen in Rotterdam. Sinds maart heb ik eindelijk - na veel gedoe - een verblijfsvergunning. Nu proberen we hier onze draai te vinden. Met alles wat wij meemaken, hebben we straks veel verhalen om aan onze kinderen te vertellen.’

 Sinds ik haar ken, is mijn leven een groot avontuur. Terwijl ik daarvóór een niet al te gemotiveerde jongen was. 

Onlangs verloor Zillah (39) haar tante. Ze besefte dat ze van haar iets heel bijzonders geleerd had.

‘Tante Ria was altijd geïnteresseerd. Ze wilde altijd écht weten wat ik te vertellen had en vroeg dóór. Als kind heb je het niet zo in de gaten, maar op de middelbare school en daarna, begon het me op te vallen: wat geeft dat een fijn gevoel, als iemand echt luistert. Als iemand echt de tijd voor je neemt. Ze is twee maanden geleden overleden. Kort daarna sprak ik met mijn nichtje. Toen ik zei dat ik zo’n bewondering had voor onze tante, antwoordde ze: ‘Ja maar, Zillah, dat doe jij óók!’ Dat vond ik mooi om te horen. En ik weet zeker dat ik die gewoonte te danken heb aan mijn tante. En dat heeft mijn leven enorm verrijkt.’

Hoe pak jij de draad van het leven op?

Het leven is als een reis: mooi, uitdagend en soms complex. Je leven kan totaal anders zijn na het verlies van een dierbare. Waar je uitkomt heb je niet altijd in de hand. Hoe ziet jouw reis eruit? Praat mee op het forum of lees in de verhalenbundel hoe anderen doorleven na een verlies.