'We hoopten onze uitvaartverzekering heel lang niet nodig te hebben. Maar het liep anders.'

Julian woonde de eerste twintig jaar van zijn leven op Aruba. ‘Het leven was goed, ik was de jongste uit een gezin van negen kinderen. Mijn vader overleed toen ik nog geen één jaar oud was, waardoor mijn moeder er alleen voor kwam te staan.’ Toch leidden ze een goed boerenleven en dankzij de hulp van de oudere kinderen wisten ze het te redden. ‘Toen mijn broers en zussen ouder werden, wilden ze in Nederland gaan studeren. De eerste waagde de oversteek en uiteindelijk volgden we allemaal. In 1974 zette ik voor het eerst voet op Nederlandse bodem.’ 

Liefde op het eerste gezicht

Julian trekt in bij zijn zus en zijn werkende leven als elektricien begint. ‘Toen mijn zus trouwde, bleef ik alleen achter in de flat en niet lang daarna ontmoette ik Liesbeth. Het was liefde op het eerste gezicht en al snel gingen we samenwonen en verwachtten we onze eerste dochter, Lindsay.’ Julians moeder vond dat het niet hoorde om ongetrouwd een baby te verwachten, en dus stapten ze in het huwelijksbootje. ‘Daarna volgden nog vier kinderen: zoon Jensen, dochter Laura, zoon Joël en zoon Jizri.’ 

Gemeenschap op Aruba

Het gezin groeit op in Eindhoven en Julian is helemaal gewend aan het Nederlandse leven. Toch zijn er wel wat verschillen. Zoals het andere klimaat en de lange afstand tot de Caraïben. Met een lach op zijn gezicht vertelt Julian over de hechte Arubaanse gemeenschap. ‘Iedereen kent en helpt elkaar, zowel in goede als in slechte tijden.’ Overlijdt iemand op Aruba? Dan betalen familieleden en vrienden samen de uitvaart. ‘Vandaar dat ik er nooit bij stil had gestaan om een uitvaartverzekering af te sluiten. Ik kende het eerlijk gezegd niet eens en was er niet mee bezig. Totdat mijn vrouw in 2007 ziek werd.’

Evangelische kerk

Het Arubaanse gevoel van ‘zorgen voor elkaar’ vond Julian in Nederland terug bij de Evangelische kerk. Zo ook tijdens de ziekte van zijn vrouw. ‘In de kerk heb ik veel mensen mogen ontmoeten en ook onze kinderen kozen zelf bewust voor Jezus en het geloof. Samen hebben we veel gebeden, ook met onze broeders en zusters.’ De voorheen goedaardige tumor van Liesbeth bleek niet volledig verwijderd en werd kwaadaardig. Op het moment dat we dat ontdekten, was het al te laat. Na een kort ziekbed overlijdt Liesbeth. ‘In 2007 moest ik met onze kinderen afscheid nemen van mijn vrouw, hun moeder.’ 

Een groot afscheid

In korte tijd moest er veel geregeld worden, maar het afscheid was prachtig, vertelt Julian. ‘Meer dan vierhonderd mensen waren erbij en we zijn door DELA heel goed begeleid. Doordat we geen uitvaartverzekering hadden, moesten we alles zelf betalen. Mijn schoonvader hielp ons, maar het deed me beseffen dat ik dit voor mijzelf én alle kinderen geregeld wilde hebben.’ Julian heeft meteen na het afscheid van zijn vrouw een DELA UitvaartPlan afgesloten. Bij deze uitvaartverzekering werden alle kinderen meteen meeverzekerd. ‘Ik wilde rust en wilde weten dat alles goed geregeld was, zodat ik het los kon laten. Natuurlijk hoopte ik dat we de verzekering pas over een heel lange tijd nodig zouden hebben.’ 

Ontroostbare zoon

Middelste zoon Joël kan het verlies van zijn moeder niet accepteren. ‘Hij had zoveel verdriet en was boos, ook op God. Waarom moest hij zo jong zijn moeder verliezen?’ Het gezin probeert Joël zo goed mogelijk bij te staan in zijn rouwproces. Totdat Joël op zijn vijftiende last krijgt van zijn knie. ‘Voetbal was zijn leven, maar die pijn bleef aanhouden. Zowel huisarts als fysiotherapeut stuurden hem door naar het ziekenhuis voor foto’s.’ Vader en zoon zitten te grappen in de wachtkamer van het ziekenhuis om een jonge arts in opleiding. ‘Die jongeman mag straks jouw meniscus eruit halen’, zeiden we met een lach. Maar uit de foto bleek de pijn een andere oorzaak te hebben. De arts vertelde ons diezelfde middag dat de veroorzaker van de pijn botkanker was.’ En dan begint de medische molen weer, nog geen drie jaar na het overlijden van Liesbeth.

Loslaten in liefde

Er was hoop en Joël volgde meerdere behandelingen in het Radboud Ziekenhuis. ‘Toch werden er uitzaaiingen in zijn long gevonden. Sterk blijven was soms moeilijk, maar het geloof hielp me. Natuurlijk ging dat niet zonder tranen, maar ik voelde me gedragen.’ Ondanks alle behandelingen, kon Joël de strijd niet winnen. ‘De week voor zijn overlijden was hij heel benauwd, het leek alsof hij zou stikken. Een week lang heb ik niet kunnen slapen. Ik vond dat het allerergst wat ik als vader heb meegemaakt: je kind zien lijden en strijden.’ Joël wilde niet opgeven en veel mensen stonden aan zijn sterfbed. ‘Familie, maar ook broeders en zusters uit de kerk. We hebben zoveel gebeden om genezing, maar ik wist dat we hem los moesten laten. In een kring gingen we om hem heen bidden. Het was goed zo, hij mocht loslaten en zo gaf ik hem terug in handen van God. Dat was loslaten in liefde in de puurste zin.’ 

Christelijke rap bij zijn afscheid

Ruim zeshonderd mensen zijn erbij tijdens het afscheid van Joël. Van vrienden en familieleden tot voetbalvrienden en medeleerlingen van zijn middelbare school. ‘De uitvaartverzorger van DELA heeft ons goed geholpen. De dienst paste helemaal bij wie Joël was. Hij was dol op muziek, speelde zelf wat piano maar rapte vooral. Het laatste lied tijdens het afscheid was dan ook een christelijke rap, die maakte veel indruk.’ 

Doorgaan en de herinnering levend houden

Julian houdt de herinnering aan zijn vrouw en zoon nog altijd levend. ‘We blijven ze altijd herinneren. Elk jaar vieren we met veel familieleden groots Kerstmis en dan zijn ze er in gedachten bij. We bezoeken de kerk en denken terug aan alle mooie dingen die we met elkaar hebben meegemaakt.’ Julian vindt het bijzonder dat veel jeugdvrienden van Joël nog altijd zijn graf bezoeken. ‘Dan zie ik een bloem of iemand die het graf netjes heeft gehouden. En dat na al die jaren.’

Vertrouwen in het leven

Julian hoopt anderen te laten zien dat je altijd hoop en vertrouwen mag houden, wat er ook gebeurt in het leven. ‘Hoe moeilijk het soms ook is. Ik voel een vertrouwen in het leven en voel me daardoor gedragen. Ik ben heel blij dat we zowel mijn vrouw als zoon een mooi en passend afscheid hebben kunnen geven. Anderen wil ik meegeven dat het goed is om het op tijd geregeld te hebben. Verzeker jezelf en schrijf je kinderen bij. Ik dacht er zelf niet aan, maar wilde dat ik dat wel had gedaan. Dat had me veel rust gegeven en de wetenschap: ‘ik heb het geregeld, voor mezelf en mijn kinderen.’