‘We zijn een hecht clubje, maar ook een gezin met een gat.’

‘Jonathan was ’s avonds bij ­vrienden’, vertelt Cas (26). ‘Aan het eind van de avond heeft hij twee vriendinnen thuisgebracht. Daarna heeft hij ervoor gekozen zijn leven te beëindigen.’ Louis: ‘Hij heeft wel een afscheidsbriefje achtergelaten, maar het waarom blijft onduidelijk, hij heeft daar niks over geschreven. Maar voor mij is het gemis veel erger dan het niet weten waarom. Elke dag mis je dat joch gewoon, ik voel dat in mijn maag. Dat ik zijn reden niet ken, zit niet in mijn lijf als pijnpunt. Ik was die nacht graag meegegaan met Jonathan. Ik had het niet willen zien, maar ik vind het als vader het ergst dat hij er alleen was. Ik had hem willen bedanken en vast­houden. Nu weet ik niet hoe hij zich voelde.’

Het hele dorp was er voor ons

Cas: ‘De eerste maanden na Jonathans overlijden waren we als gezin veel bij elkaar. Mijn ouders zijn gescheiden, maar zo voelde dat niet. Iedereen kende Jona in ons dorp en wilde ons helpen. We kregen eten, kaarten en knuffels. Er werd in het dorpshuis een scherm geplaatst zodat mensen samen ­online naar de dienst konden kijken. Louis: ‘Ik ben geen dorpsman, maar dit was echt hartverwarmend. Dat is het mooie van een dorp: het was alsof er een bom was afgegaan, en de gemeenschap stond voor ons op.’

Iedereen rouwt op zijn manier

‘Jonathan had een jaloersmakende manier van leven’, vertelt Cas. ‘Ik zie altijd beren op de weg, maar Jona niet. Als hij iets wilde, deed hij het gewoon. Na zijn overlijden putte ik kracht en inspiratie uit die houding. Ik probeer nu ook zo te leven, al kost het mij meer energie dan het hem leek te kosten.’ Jonathans dood bracht richting in Cas’ studie journalistiek. ‘Ik weet nu beter wat ik wil, kan en belangrijk vind. Ik ben verhalen gaan maken over rouw, verlies en mentale gezondheid. Dat is het positieve wat ik uit Jona’s overlijden haal, al zou ik het direct inleveren om hem terug te krijgen.’ Louis: ‘We waren al een mooi gezin. Een hecht clubje. De scheiding heeft daar niet veel aan veranderd. Nu zijn we een gezin met een gat. We zijn doordrongen van het feit dat dingen zomaar voorbij kunnen zijn. Iets lelijks heeft ook iets moois. Ik begrijp nu dat iedereen op zijn manier rouwt en je dat niet kunt regisseren. Ik ben milder geworden, en dat vind ik een positieve verandering. En zo zie ik ook positieve veranderingen bij Marlies, Cas en Julius. De rauwe rouw gebeurt als ik alleen thuis ben. Ineens grijpt het je bij je kladden. Huilen is voor mij een uitlaadklep. Dan dringt het tot mij door: het is echt voorbij. Onherroepelijk. Ik voel dan ook de pijn voor mijn moeder, die haar kleinzoon moet missen, en Cas en Julius, die hun broer niet meer hebben. Gelukkig duren zulke momenten niet te lang, dat zou ondraaglijk zijn. Dan zakt het weer, en komen er andere gedachten. Ik vind het mooi dat je als mens zo in elkaar zit. Het leven gaat dan toch weer door.’

Een bankje voor Jonathan

Muziek helpt het gezin in hun rouwproces. ‘We luisterden al veel muziek’, vertelt Cas. ‘En sinds Jona’s overlijden hebben we altijd muziek aanstaan. Het nummer Met Hart en Ziel van De Tröckener Kecks speelt mijn vader al sinds ik mij kan herinneren. In de periode na Jonathans overlijden luisterden we er veel naar. De boodschap van het nummer is: stop je hart en ziel erin. Voor mij is het zoals Jona leefde. Als ik het nummer hoor, denk ik aan de vrolijke Jona en niet aan de Jona die zelfmoord pleegde. Het nummer gaf mij de kracht een podcastserie over de impact van muziek te maken.’ Louis: ‘Als ik het nummer hoor, voel ik mij trots dat Jonathan mijn zoon is. Het helpt mij om met mijn handen bezig te zijn. We wilden een plekje voor Jona maken, maar de begraafplaats in ­Driewegen, waar hij woonde, voelde niet als de juiste plek. De ­burgemeester gaf ons ­toestemming om een herinneringsbankje te maken bij de Westerschelde, dicht bij waar het gebeurde. Het is daar prachtig, midden in de natuur. Ik maakte de bank samen met Joris, Jonathans allerbeste vriend. Het bankje zit vol symboliek die mij aan Jona doet denken. De zitting en rug bestaan bijvoorbeeld uit drie delen die staan voor onze drie jongens. En natuurlijk staat zijn naam erop. Ik hoorde dat de schilder voor wie Jonathan werkte, het bankje altijd even begroet als hij daar zijn hond uitlaat. Zo’n verhaal doet mij goed. Want de herinneringen aan Jonathan vervagen langzaam. Hij verdwijnt stukje bij beetje, maar het bankje met zijn naam blijft.’

Ben je benieuwd naar de podcastserie van Cas? Die vind je op Spotify onder de naam Lied van je Leven.