‘Mijn vader wandelde naar de tramhalte om een praatje te kunnen maken.’

‘Ik weet nog goed dat ik als kind met een paar vrienden naar het Evoluon in Eindhoven wilde,’ vertelt Paul. ‘Ik mocht niet van mijn ouders maar we gingen toch, helemaal vanuit Roermond met de fiets. Toen mijn vader erachter kwam, is hij meteen in zijn auto gesprongen. Hij dwong ons om te keren maar een paar uur later vond hij het sneu en is hij alsnog met ons naar het Evoluon gereden. Typisch mijn vader. Hij was heel daadkrachtig maar wilde ook altijd klaarstaan voor anderen.’

Oudste van acht

‘Mijn vader was de oudste uit een gezin met acht kinderen. Doorstuderen zat er voor hem niet in, maar uiteindelijk is hij toch flink opgeklommen via de ambachtsschool. Naast z’n werk volgde hij allerlei extra opleidingen en was maatschappelijk betrokken. Dat hij zichzelf daarbij vaak wegcijferde, vond hij vanzelfsprekend. “Het gaat niet om mij,” zei hij dan, “het gaat om de mensen om me heen.” Daarmee bedoelde hij z’n gezin, maar ook de mensen uit de gemeente. Met name de jeugd droeg hij een warm hart toe. Zo heeft hij jarenlang als hopman bij de scouting gewerkt en was hij jeugdleider van de plaatselijke voetbalclub. Dat hij uiteindelijk in de politiek is beland, voelde logisch; dáár werden de beslissingen genomen die het leven van ‘zijn’ mensen bepaalden.’

Bij de tramhalte

‘Nadat mijn vader met pensioen ging, wandelde hij regelmatig naar de tramhalte. Hij kwam daar altijd wel iemand tegen uit de politiek of van de sport waar hij een praatje mee kon maken. Hij genoot daarvan, maar de laatste jaren werd het steeds minder. Veel van zijn oude vrienden overleden en mijn moeder begon te dementeren en had zorg nodig. Mijn vader voelde zich daardoor steeds vaker alleen. Een paar maanden voor z’n negentigste verjaardag is hij in zijn slaap overleden. Het was goed zo, ik weet dat hij er vrede mee had.’

Geen circus

‘Mijn vader hield niet van poespas. Hij wilde een eenvoudige, katholieke dienst in de kerk waar zijn kinderen en kleinkinderen gedoopt zijn, waar mijn vrouw en ik getrouwd zijn. De mis was prachtig. Er was Gregoriaanse zang en iedereen kreeg de kans om afscheid te nemen. Ik heb een woordje gesproken maar ik weet dat dat van mijn vader niet eens zou hebben gehoeven. Al die aandacht voor hem alleen? Zo zat hij niet in elkaar. Na de mis hebben we mijn vader naar zijn graf begeleid. Een dubbel graf, want mijn moeder zei een paar dagen na zijn dood: ‘Ik wil bij hem komen te liggen.’’

‘Goedendag’ zeggen

‘Mijn vader had normen en waarden hoog in het vaandel staan. Met name een correcte omgang met andere mensen vond hij erg belangrijk. ‘Onderhoud je contacten,’ zei hij vaak, ‘en zeg altijd fatsoenlijk ‘goedendag’.’ Ik heb dat van hem overgenomen en doorgegeven aan mijn eigen kinderen, maar heb ook bewust andere keuzes gemaakt dan hij. Door zijn betrokkenheid bij de politiek en andere mensen, was hij vaak van huis, terwijl mijn aandacht in eerste instantie ligt bij mijn vrouw en kinderen. Onvoorwaardelijk en zonder twijfel. Die daadkracht, dat weten wat ik wil, heb ik van mijn vader. Dat ik daarbinnen mijn eigen keuzes heb gemaakt, is denk ik alleen maar mooi.’