Niemand ongezien: zes levens, zes verhalen om te herinneren

Wie neemt er afscheid van je als er bijna niemand meer is?

Steeds vaker zijn er uitvaarten van mensen zonder nabestaanden. Achter zo’n afscheid zit een mens met herinneringen, dromen, verdriet en momenten van geluk. Maar wie vertelt dat verhaal als er bijna niemand meer is om dat te doen?

Elk leven verdient het om gezien, gehoord en herinnerd te worden. Daarom werkt DELA tijdens GLOW 2026 samen met Beeldjutters aan Niemand ongezien. Zes kunstenaars brengen zes levensverhalen in beeld van mensen die in hun laatste levensfase nauwelijks een sociaal netwerk hadden. Niet hun eenzaamheid staat centraal, maar wie zij waren, wat zij meemaakten en wat hun leven betekenis gaf.

Dit zijn hun verhalen. 

Marina · 1956–2025

Marina werd geboren in Semarang, Indonesië. Op haar achtste kwam ze naar Nederland. Al jong koos ze haar eigen weg. Haar leven bracht haar van Eindhoven naar Amsterdam en kende veel moeilijke momenten. Ze kreeg te maken met geweld, verlies en ziektes.
Toch weigerde Marina bitter te worden. Tijdens haar tochtjes op de scootmobiel genoot ze van wat ze onderweg tegenkwam en zocht ze bewust naar de ‘pareltjes van de dag’. Naast die lichtpuntjes was er ook verdriet dat bleef: het verbroken contact met haar zoon.

Marina herinneren we als een sterke, eigenzinnige vrouw die ondanks alles naar het goede bleef zoeken. Haar levensles was eenvoudig: probeer vrede te vinden en blijf niet haatdragend.

Afbeelding artikel: illustratie verhaal Marina gemaakt door Antonio Castello

Gerrit · 1938–2023

Gerrit was een Helmonder die graag in het middelpunt stond. Hij hield van gezelligheid en genoot ervan als de mensen om hem heen hun aandacht op hem richtten.
Met het ouder worden vielen steeds meer mensen uit zijn sociale kring weg. Zijn vriendin overleed en later ook zijn hond. Op zijn verjaardagen merkte Gerrit hoe klein zijn kring was geworden: er kwamen steeds minder mensen op bezoek.
Voor zijn 85e verjaardag besloot hij het anders te doen. Hij trakteerde het hele verzorgingshuis op gebak. Zo kon hij zijn verjaardag met anderen vieren en nog één keer zelf in het middelpunt staan.

We herinneren Gerrit als een man die graag werd omringd door mensen. Ook toen zijn kring kleiner werd, bleef het verlangen om gezien te worden.

Lees hier hoe Gerrit, zonder nabestaande toch een persoonlijk en liefdevol afscheid kreeg.

Franky · 1958–2024

Franky was een man die stug en gesloten over kon komen. Hij had een grote interesse in het leger en de Tweede Wereldoorlog. Maar achter die harde buitenkant zat ook een groot verlangen naar contact. Dat was bijvoorbeeld zichtbaar in de manier waarop hij de as van zijn overleden hond Max met zorg bewaarde.
Franky had geen contact meer met zijn zus Rosita. Toch hingen er foto’s van haar in zijn kamer, die hij op Facebook had gevonden. Hij sprak altijd warm over haar, maar durfde zelf geen contact te zoeken. Wat Franky niet wist, was dat Rosita juist naar hém op zoek was. Helaas hebben ze elkaar niet meer gevonden.

We herinneren Franky als iemand die verlangde naar contact en verbinding, maar hen niet gemakkelijk toeliet. Met zijn verhaal staan we ook stil bij anderen die door eenzaamheid harder worden, terwijl het verlangen naar nabijheid blijft.

Theo · 1950–2021

Theo was een slimme en veerkrachtige man. Hij kon scherp uit de hoek komen, maar was tegelijkertijd vriendelijk en nieuwsgierig. Hij was gek op techniek, had twee 3D-printers en dacht graag na over hoe dingen beter konden.
Hij leefde van een klein pensioen en hield in een schriftje precies bij wat er binnenkwam en uitging. Toch maakte hij zich zorgen over schulden en liep hij vast in regels en instanties. Als hij om hulp vroeg, kreeg hij niet altijd de hulp die hij nodig had.
Het contact met zijn familie en de mensen om hem heen werd steeds minder. Toch bleef hij oog houden voor anderen. Als hij een visje haalde bij de visboer, nam hij er soms een mee voor zijn buurman en diens zieke vrouw. Pas na zijn overlijden werd duidelijk hoe alleen Theo was geworden en hoe zijn situatie hem boven het hoofd was gegroeid.

Theo herinneren we als een vindingrijke en zorgzame man die zelf vaak niet werd gezien, maar wel oog bleef houden voor de mensen om hem heen.

Greetje · 1928–2023

Greetje groeide op in de Amsterdamse Jordaan en was jarenlang de gastvrije barvrouw van de San Remo bar. Met pretlichtjes in haar ogen, haar snelle babbel en humor zorgde ze voor gezelligheid. Ze kende veel mensen en mensen hoorden bij haar leven.
Ook voor haar kinderen stond Greetje altijd klaar. In een tijd waarin homoseksualiteit veel minder werd geaccepteerd, steunde ze haar zoon Martin Johnny zonder aarzelen en kwam ze voor hem op.
Maar naast alle gezelligheid kende haar leven ook veel verdriet. Greetje verloor haar tweelingdochters kort na hun geboorte en later ook haar zoons Ted en Martin Johnny en haar man Thae. De wereld die ooit zo vol was van mensen, muziek en levendigheid werd daardoor steeds stiller.

Greetje herinneren we als de warme, gastvrije vrouw die mensen met open armen ontving, stond voor de mensen van wie ze hield en ondanks het grote verlies in haar leven haar eigenheid nooit verloor.

Sebastian · 1978–2026

Sebastian kwam vanuit Polen naar Nederland met een droom. Hij wilde hard werken en hier een goed bestaan opbouwen. Maar toen hij zijn werk verloor, liep zijn leven anders dan gehoopt. Schaamte en trots maakten het voor hem moeilijk om hulp te vragen. Hij hield zijn problemen voor zichzelf, raakte dakloos en leefde zijn laatste tijd onder een brug.

Sebastian was zoveel meer dan de plek waar hij zijn laatste dagen doorbracht. We herinneren hem als een man met een naam, een herkomst en een droom. Iemand die naar Nederland kwam met de moed en wil om iets van zijn leven te maken.

Hun verhalen krijgen een plek in het licht

Met Niemand ongezien worden deze zes mensen niet alleen herinnerd om hoe hun leven eindigde. Het kunstwerk laat zien wie ze waren. Tijdens GLOW krijgen de zes levensverhalen ieder een eigen artistieke vertaling. De illustraties laten zien wie deze mensen waren, wat zij meemaakten en wat hun leven betekenis gaf. Aan het einde vervaagt ieder beeld, als symbool van alleen achterblijven. Kunst maakt een maatschappelijk onderwerp op een menselijke manier zichtbaar en bespreekbaar. Achter iedere eenzame uitvaart zit een ander verhaal. En achter ieder verhaal zit een persoon.

Omdat elk leven oneindig aandacht verdient

Voor DELA gaat een betekenisvol afscheid over meer dan alleen het moment van de uitvaart. Het gaat over aandacht voor de persoon, verbinding met anderen en de herinneringen die blijven.

Met Niemand ongezien geven we zes levensverhalen de aandacht die ze verdienen. Tegelijk nodigen deze verhalen ons uit om met aandacht te kijken naar de mensen om ons heen. Naar de buur die vaak alleen is. Naar iemand van wie de wereld steeds kleiner wordt. Of naar degene die moeilijk laat merken behoefte te hebben aan contact.

Zo verbindt het herinneren van deze zes mensen ons met de mensen om ons heen. Want ieder mens heeft een verhaal dat ertoe doet. Want iedereen verdient het om gezien en gehoord te worden, tijdens het leven én bij het afscheid.

Over Niemand ongezien

Niemand ongezien is een project van Beeldjutters, gemaakt voor DELA en te zien tijdens GLOW Eindhoven 2026. Het is onderdeel van Graffiti Utopia, een reeks waarin mensen die niet altijd worden gezien in de maatschappij een stem krijgen.

Samen met Stichting Walk of Life selecteerde Beeldjutters zes levensverhalen. Beeldjutters verzorgt de artistieke vertaling van deze verhalen. DELA draagt vanuit haar maatschappelijke rol bij aan het project en vraagt zo aandacht voor de mens achter de eenzame uitvaart.