‘We zorgen samen dat de wensen van nabestaanden realiteit worden.’

‘Ik maak makkelijk contact. Zo ook met Eva. Zij is net zo open en enthousiast als ik en we deelden al snel de liefde voor het leven. Het is soms alsof ik al voor me zie wat nabestaanden willen voordat ze hun wensen uitspreken. Bij Eva was dat ook zo. Het was al snel duidelijk dat ze specifieke ideeën had over het afscheid. Dus ik vroeg haar uitdrukkelijk wat ze het allerliefst zou willen, wat ze zou doen als álles mogelijk was. ‘Eigenlijk wil ik alles aankleden,’ zei ze. ‘En ik wil bij wijze van laatste eer aan mijn moeder haar vervoeren in een koets.’ Waarop ik antwoordde dat ze ‘bij wijze van’ weg kon laten, want dat kon ik regelen. Mensen weten vaak niet dat vrijwel alles bij ons kan, daarom nodig ik ze uit om creatief te zijn. Door ze te laten dromen, door te vragen ‘wat zou je écht willen?’ komen we samen uit bij hoe het afscheid er uit moet zien.’

Ruimte voor creativiteit

‘Eva is een creatieve vrouw, het regelen van het afscheid hebben we echt samen gedaan. We hebben samen al haar ideeën besproken en daarna de taken verdeeld. En in de loop van de week gaf ik adviezen over materialen en kleine details die haar creatieve ideeën afmaakten. Mensen geven vaak een kleine hint of delen een anekdote zoals ‘elke zondag aten we bij oma een kroket’. Ik stel dan bijvoorbeeld een broodje kroket voor, voor het samenzijn na de uitvaart.’

Bereikbaar en benaderbaar

‘Mensen vinden het fijn om tegen me te praten en kunnen alles met me bespreken. Dat is denk ik omdat ik professioneel ben en weet waar ik het over heb, maar ook omdat ik empathisch en betrokken ben. Wij zien de familie niet iedere dag, maar ik krijg tien van de tien keer terug dat mensen voelen dat ik voor ze klaar sta, met ze meedenk, en meezoek naar originele ideeën om de uitvaart helemaal persoonlijk te maken. Hierdoor maak ik het grote DELA klein. Want DELA zit niet bij je aan tafel. Er zit een hele normale vrouw van 48 bij je aan tafel, die samen met jullie de uitvaart gaat verzorgen. Daarin ben ik niet anders dan mijn collega’s. We werken allemaal zo.’

Even onderdeel van de familie

‘Op de dag van het afscheid vroeg ik aan Eva hoe Celine het zou vinden om op de koets mee te rijden. Dat vonden zowel Eva als Celine een fantastisch idee. Ik liep samen met Eva voor de koets uit naar de locatie van het afscheid. Dat wandeltochtje duurde 25 minuten. Celine zat achter ons op de koets. Toen zei Eva opeens: ‘Ik heb geen ouders meer. Ik voel ’m nu volle bak binnenkomen, dat ik hier loop om mijn moeder te begeleiden naar haar laatste rustplaats.’ Het was zo mooi hoe Eva dat met me deelde. Dat mensen dat doen vind ik steeds weer bijzonder. Ik ben hun houvast in die week, maar ik ben ook even onderdeel van de familie.’

Het team

‘Het team dat werkt aan een afscheid, reikt veel verder dan alleen ik. Dat is voor nabestaanden niet zichtbaar, en dat hoort ook zo. Vanwege het bijzondere vervoer per koets, was het team in deze setting extra belangrijk. Net op het moment dat ik dacht ‘De kist moet hoger de koets in dan die anders de auto ingaat’ stonden mijn collega’s al achter me om te helpen. Maar er was bijvoorbeeld ook een afscheidsfotograaf die prachtig heeft vastgelegd hoe Celine de kist beschilderde, en er stonden collega’s klaar bij het crematorium. De collega’s op de vloer zijn enorm belangrijk. Samen zorgen we ervoor dat de wensen van de nabestaanden werkelijkheid worden.’