‘Johans Ode aan het Leven hielp ons later in ons rouwproces’
Johan stond niet graag in het middelpunt van de belangstelling. Daarom organiseerde zijn vrouw Els, dochter Brigitte en zoon Mark, de Ode aan het Leven voor hem als verrassing. ‘De samenkomst overviel hem, op een goede manier. Bezoek had hij niet graag toen hij eenmaal wist dat hij niet lang meer te leven had, maar op deze manier samenzijn, deed hem goed. Hij werd omringd door zijn familie en heeft met iedereen nog gepraat en gegeten.’
Spanjeliefhebbers
Els: ‘Wij hebben zoveel met de caravan gereisd samen. Van Griekenland tot aan Noorwegen, maar we hebben altijd iets met Spanje gehad. We kwamen er vaak en dan bleven we ook lang. Uiteindelijk zelfs drie maanden in het voorjaar en twee maanden in het najaar. Dat was zo genieten. Dus toen we nadachten over een Ode aan het Leven voor Johan, kwamen we al snel uit op een tapasrestaurant bij ons in de buurt. De medewerkers van DELA en het restaurant hebben ons al het regelwerk uit handen genomen. Zo konden wij ons richten op de uitnodigingen en ervoor zorgen dat niemand zich tegen Johan zou verspreken.'Brigitte: ‘We wilden ongedwongen, gezellig bij elkaar zijn, en papa nog in het zonnetje zetten.’
Els: ‘We stuurden de vijftien gasten een papieren uitnodiging. In diezelfde envelop zat een kaartje waarop mensen een mooie herinnering aan Johan konden schrijven.’
Ode aan het Leven van Johan
Els: ‘Toen Johan het restaurant binnenkwam, dacht hij dat er een bruiloft was. Maar toen zag hij de familie, tafels, de beamer, de fotograaf… Het was tot in de puntjes verzorgd. Hij kon met zijn scootmobiel overal goed bij en iedereen die aanwezig was, vond een moment om bij hem aan te schuiven. Hij heeft iedereen nog gesproken en ondertussen genoten van een hapje en een drankje. Als het praten even te moeilijk was door zijn benauwdheid, dan keek hij naar de foto’s de geprojecteerd werden.’Brigitte: ‘Het was zo’n mooie kans om met de familie nog eens samen te zijn. Met een glas sangria toastten we mét papa in plaats van op hem. Zo kon hij er zelf ook nog van genieten.’
Els: ‘Ik heb een praatje gehouden. Over hoe we elkaar ontmoet hebben, over ons leven, de vakanties en de kinderen. Dat was ook emotioneel natuurlijk. Ik heb wel een paar keer moeten slikken.’
Brigitte: ‘Het was voor iedereen fijn om elkaar weer even te zien en te spreken. Papa besefte pas achteraf wat er was gebeurd tijdens die dag. Hij zei: ‘nu kan ik gaan, want ik heb van iedereen afscheid genomen.’’
Als familie
Els: ‘De herinneringskaartjes hebben we gebundeld en na de Ode aan het Leven, in alle rust nagelezen. Het is heel bijzonder geweest voor ons allemaal. Het samenzijn, de mooie beelden en woorden… We hebben nog even stilgestaan bij alles wat we samen hebben beleefd. Dat hielp ons later in ons rouwproces.’Brigitte: ‘Ik vond het heel fijn dat het contact met DELA en met de eventplanner en uitvaartverzorgster, Angela, er al was. Ze was zo respectvol naar papa toe. Dat klikte heel goed. We hebben haar gevraagd of zij ook de uitvaart zou willen doen, als het moment daar was. Er is een voorbespreking geweest met haar en zo was alles eigenlijk al geregeld.’
Els: ‘Ze voelde bijna als familie. We hoefden niks meer uit te leggen. Dat scheelde zoveel.’
Brigitte: ‘Doordat we al contact hadden met DELA was de landing zachter toen papa overleed. We hadden alles al besproken en wisten wat er mogelijk was. Die combinatie was heel waardevol.’