‘Hans leefde helemaal op door de Ode’
Hans verliest zijn grote liefde Bep aan slokdarmkanker. Vlak daarna krijgt hij dezelfde ziekte. Om nog één keer te kunnen proosten met alle mensen waarvan hij houdt, organiseert hij een Ode aan het Leven. Hans geniet met volle teugen en leeft er helemaal van op. Het maakt de periode tot zijn overlijden heel bijzonder. Zus Lieke en zwager Paul vertellen. ‘Hij genoot ontzettend van wat ‘ie nog had beleefd met iedereen.’
Borrel zelf mee willen maken
Lieke: ‘Hans wilde zijn uitvaart goed regelen, met name voor ons en familie. Uitvaartverzorgster en eventplanner Joy kwam daarom langs om zijn wensen te bespreken. Op een bepaald moment ging het over de borrel na de dienst. Hans zei dat ‘ie daar het liefst zelf nog bij zou zijn… ‘Oh, is dat zo?’, vroeg Joy meteen. ‘Nou, dan gaan we dat toch regelen!’’ Paul: ‘Ik ben heel blij dat Joy zo goed naar Hans luisterde en die wens oppikte. Wij wisten eigenlijk niet dat hij dat wilde. We hadden het daar nooit over gehad.’
Nu is Hans compleet
Lieke: ‘Hans maakte een lijst van alle mensen die hij nog een keer wilde zien. Waar hij nog een keer mee wilde proosten. Die mensen hebben wij samen met zijn zoon Patrick uitgenodigd bij een café in de buurt. Ik heb een speech gehouden over Hans’ leven en over hoe we zijn opgegroeid. Op de achtergrond speelde muziek waar hij van hield. Hans straalde de hele tijd van oor tot oor. Toen ik vroeg of hij nog iemand miste, zei hij: ‘Ik mis m’n ex-collega Rob.’ Dus ik belde Rob meteen en wat bleek? Die had nog niet in z’n brievenbus gekeken… Nou, Rob stond er binnen een kwartier. Het gezicht van Hans vergeet ik nooit meer: hij was compleet.’
Met elkaar praten alsof je familie bent
Lieke: ‘Ik ben heel blij dat we een Ode aan het Leven hebben georganiseerd. Hans kreeg tijdens zijn ziekte regelmatig bezoek, maar dat kostte hem veel energie. Thuis had hij daardoor weinig rust. Het was veel beter én leuker om samen te proosten in een feestelijke omgeving. Joy dacht echt aan alles. Ze heeft bijvoorbeeld geregeld dat we tot na sluitingstijd in het café konden zijn. En toen de borrel vanwege Hans’ gezondheid toch een week eerder moest plaatsvinden, zei ze: ‘Dat kan, ik ga het regelen.’ Ze is meteen in actie gekomen en heeft iedereen gebeld.’ Paul: ‘Ik denk niet dat het lukt om zoiets zelf te regelen. Je bent met zo veel emoties bezig en kunt niet zo helder denken. Joy heeft ontzettend veel contacten met locaties, cateraars en andere partners. DELA is natuurlijk een grote partij maar zo voelde het niet: Joy was net familie. Wij en de familie zijn dankbaar dat ze zo veel moeite heeft gedaan.’
Bep, ik kom eraan
Lieke: ‘Hans heeft nooit kunnen rouwen om Bep, het kwam te snel achter elkaar. Toen hij ziek werd, ben ik heel vaak bij ‘m geweest. Hij heeft wel 1.000 keer gezegd: ‘Als ik jullie en Patrick toch niet had…’ Door de borrel leefde hij op. De periode tot zijn overlijden was mede daardoor een hele bijzondere tijd. We hebben vaak foto’s bekeken van de Ode aan het Leven en het er samen over gehad.’ Paul: ‘Je merkte dat hij het heel fijn vond om dat laatste stuk zo samen te beleven. Hij kon echt teren op wat hij nog had beleefd met iedereen. Ik denk dat hij daardoor ook voelde: nu kan ik gaan. Het moment van afscheid was licht en kalm. ‘Tot ziens allemaal,’ zei hij tegen ons. En daarna: ‘Bep, ik kom eraan.’’