Deel je liefde

In een tijd waarin we elkaar niet aanraken, is het des te belangrijker om elkaar te zeggen dat we aan elkaar denken. Dus deel jouw woorden van liefde en troost. Met het stappenplan helpen we je om je gevoel om te zetten in mooie woorden.

'In quarantaine leren we elkaar kennen'

Psycholoog en relatietherapeut Jean-Pierre van de Ven schrijft over het samenleven en het vergroten van verbondenheid tijdens de coronacrisis. 'We moeten elkaar met rust laten, maar ook vragen blijven stellen en luisteren naar de antwoorden.'

'Natuurlijk is het leuk, beeldbellen via een app als Zoom of Meet. De hele familie in één overzichtelijk beeld bij elkaar, het gezellige gekwetter van neefjes en nichtjes, het oude hoofd van mijn vader grappig van onderaf in beeld, omdat hij niet begrijpt dat hij zijn iPad anders moet vasthouden dan normaal. De verjaardag van een vriendin, waarbij we glimlachend allemaal ons glaasje wijn heffen vanaf de eigen bank. En lesgeven aan studenten die ik met één druk op de knop tegelijk tot stilte kan dwingen. Dat overkomt me niet vaak in het echte leven. Maar dat is meteen het tere punt: beeldbellen is niet het echte leven. Want je kunt elkaar geen hand geven, knuffelen, of een vriendschappelijke stomp verkopen. Je hoort die kleine stembuigingen niet die zo veel zeggen. Je kunt elkaar niet aankijken, alleen bekijken. Het is alsof je zit te kijken naar het leven van je vrienden en familie, in plaats van daaraan deel te nemen.'

Afstand is niet zo ons ding

'De corona-quarantaine leert ons wie we zijn: afstand is niet zo ons ding. Wij mensen houden familie en vrienden graag binnen handbereik. We wonen graag bij elkaar in de buurt en als dat niet kan gaan we regelmatig op bezoek bij opa en oma, vader en moeder, de kinderen, de neven en de nichten, de oude buren, de vrienden en de kennissen. We willen contact hebben: aankijken en vasthouden, zien en gezien worden.'

Een beetje afstand is niet erg

'Alhoewel: er blijken in deze tijd ook grenzen te zijn aan de hoeveelheid contact die we aankunnen. Zoals een oudere cliënt van me het onlangs verwoordde: ‘Ik ben blij met iedereen die me belt, skypet, facetimet en zoomt, maar op sommige dagen wil ik echt even rust hebben!’

Ergernissen bij stellen en gezinnen

'Ook van andere cliënten hoor ik dat het niet meevalt om zo veel contact te hebben met elkaar. Vooral de stellen en gezinnen die in quarantaine zitten hebben het soms moeilijk. De meeste huizen zijn groot genoeg om gezamenlijk te eten, te slapen en tv te kijken, maar niet ruim genoeg om de hele dag samen in te verblijven. In gewone tijden is dat geen probleem: we gaan overdag naar school en uit werken, of we sporten, wandelen en bezoeken het theater buitenshuis. Maar in deze bijzondere tijden merken we dat een beetje afstand ook wel prettig is. We willen wel graag dicht op elkaar wonen, maar niet de hele dag met dezelfde mensen omgaan. In menig gezin stapelen kleine ergernissen zich op tot een tsunami van ongerief. Vuile kopjes op het aanrecht in plaats van in de afwasmachine, rondslingerende schoenen en kleding, harde muziek... Eén verkeerd woord of gebaar kan al tot een buitenproportioneel fikse ruzie leiden. Ergernissen over elkaars nabijheid zijn een probleem, maar het grootste probleem dat aan het licht komt als we dag en nacht samen doorbrengen, is dat we elkaar juist niet zo goed kennen als we denken.'

5 tips voor wie samen thuis moet blijven
  1. Spaar ergernissen op in plaats van deze meteen te uiten. Neem ten minste eenmaal per week de tijd om elkaar te vertellen wat je graag anders zou willen.
  2. Stel vragen aan elkaar en luister naar de antwoorden. Probeer niet te denken dat je toch al weet wat de ander gaat zeggen.
  3. Bij aarzeling altijd contact zoeken. Te veel contact is beter dan te weinig. Vraag hoe het echt gaat met de ander.
  4. Laat de ander verdriet en zorgen uiten zonder met een oplossing te komen. Het helpt vaak al om je hart te luchten.
  5. Wil je meer weten over het voorkomen van relatieproblemen en het vergroten van verbondenheid, dan kun je deelnemen aan het programma van langgelukkig.nl.

We hebben behoefte aan steun

'Volgens psycholoog Kenneth Savitsky komt dit door de ‘closenesscommunication bias’. Dit is het verschijnsel dat we overschatten hoe goed we weten wat personen in onze nabijheid denken en voelen. Juist doordat we elkaar zo vaak zien luisteren we niet meer naar wat de ander zegt. In plaats van te vragen vullen we in. Nieuwsgierigheid maakt plaats voor gedachtelezen. Zo kunnen we zomaar missen hoe groot de impact op onze naasten is van het feit dat we elk moment ziek kunnen worden – en van de lockdown die dit moet voorkomen. We zien zomaar over het hoofd dat de ander misschien wel behoefte heeft aan troost en steun. Waarom? Omdat we niets vragen.'

Deel je liefde en dankbaarheid

In een tijd waarin we elkaar niet aanraken, is het des te belangrijker om elkaar te zeggen dat we aan elkaar denken. Dus deel jouw woorden van liefde en dankbaarheid. Met het stappenplan mooie woorden helpen we je om je gevoel om te zetten in mooie woorden.