• Overlijden melden 0800 955 66 55 -gratis- 24 uur per dag

Een zonnige dag in mei

Wies Dammers is werkzaam in crematorium Waerdse Landen in Heerhugowaard. In deze column vertelt zij over haar werk: ‘Om zo afscheid te mogen nemen is voor kinderen en volwassenen van onschatbare waarde en dit zullen ze de rest van hun leven meenemen’.

Mei, 1964

Het is een zonnige dag in mei, 1964. Ik ben 8 jaar. Mijn oma, die bij ons inwoont, is zo ziek dat ze naar het ziekenhuis moet. Daarom ga ik een dagje naar een vriendinnetje. Samen met haar ouders gaan we naar Friesland. Ik heb het heerlijk. Als ik ’s avonds thuis word gebracht, staat mijn moeder bij het tuinhek. “Oma is in de hemel”, zegt ze. Het dringt niet echt tot mij door. Mijn zusje is ontroostbaar en wil niet naar bed voordat ze een foto van oma krijgt.

Ik heb nooit afscheid kunnen nemen van mijn oma. Niet mee naar de begrafenis. Dat was veel te belastend, dacht men toen… Inmiddels weten we gelukkig beter.

Mei, 2016

Het is een zonnige dag in mei, 2016. Ik ben 60 jaar en werk bij crematorium Waerdse Landen in Heerhugowaard. Langzaam komt een rouwauto het pad oprijden. De uitvaartleidster loopt ervoor. Daarachter volgt een klein gezelschap. Waaronder 6 kinderen. Hun oma is overleden. Ze lopen naar de uitvaartleidster en gaan in een rij voor de rouwauto staan. Ze geven elkaar allemaal een hand en maken tegelijk een diepe buiging. Daar is goed op geoefend, zie ik.

Versierde kist

De kist met het lichaam van oma wordt uit de rouwauto gehaald. Prachtig versierd met getekende bloemen, vlinders, handafdrukken in verf, lieve zinnetjes en lippenstiftkusjes. En ik weet zeker dat in de kist bij oma mooie tekeningen liggen.

Oma hield van de natuur

Terwijl de familie nog even wat gaat drinken, wordt de mooie kist naar de buitenaula gebracht en op een grote liggende boomstam neergezet. Op een beschutte plek tussen groene heuveltjes. De keuze voor de Waerdse Tuin was snel gemaakt. Oma hield van de natuur. Ze wandelde graag en had jarenlang een volkstuintje. Ze kon er ook mooi over vertellen. Dat in de natuur alles met elkaar samenhangt. Dat door de bijen er altijd weer appels aan de bomen komen.

Muziek, herinneringen en gedichtjes

De uitvaartleidster haalt de familie op. Oma’s favoriete muziek klinkt. Samen leggen ze bloemen op en om de kist. Iedereen helpt mee om het heel mooi te maken. Ze gaan zitten op de boomstammen met de kussens. Om oma heen. Er waait een briesje, er vliegen vlinders. Het afscheid is informeel en klein, zoals oma het wilde. Met muziek en herinneringen en gedichtjes, door groot en klein. Een kleindochter speelt op haar dwarsfluit. Eerst door de spanning nog wat bibberig maar het wordt steeds mooier. Als laatste gaan alle kleinkinderen om oma heen staan. En om beurten vertellen ze over hun oma. Over oma’s grapjes en samen koekjes bakken en dat ze zo mooi verhalen kon vertellen en de logeerpartijtjes en dat ze dan zo verwend werden. “Niet thuis vertellen”, zei ze dan. Er wordt gehuild en gelachen.

Nog één keer

Dan is daar het moment van het allerlaatste afscheid. En dat is zo moeilijk! Het ‘nooit meer’, komt ineens heel hard binnen. Nog één keer staan ze om oma heen. Nog een laatste lieve zin en dan gaan ze weg, naar de koffiekamer. Ontroostbaar.

Van onschatbare waarde

Later kom ik de koffiekamer binnen. De familie heeft wat gedronken en gegeten. De kinderen spelen alweer. Hun leven gaat verder. Maar om zo afscheid te mogen nemen is voor kinderen en volwassenen van onschatbare waarde en dit zullen ze de rest van hun leven meenemen. En ik denk even terug aan dat meisje van 8 jaar, in 1964….

Bijeenkomst

Waerdse Landen nodigt u uit

Waerdse Landen organiseert bijeenkomsten zoals lichtjesavonden, herinneringsbijeenkomsten of rondleidingen door het crematorium. Bekijk het overzicht voor alle bijeenkomsten in Heerhugowaard