Op hoop van leven

Zwanger zijn, bevallen: vaders maken het vaak vanaf de zijlijn mee. Terwijl hun partner in hun ogen ‘al het werk’ doet, kunnen zij niet veel meer dan luisteren en ‘er zijn’. Een lastige positie, want juist een zwangerschap onderstreept de kwetsbaarheid van het leven. Drie vaders vertellen hoe ze de periode voor, tijdens en na de bevalling van hun kind beleefden. Hoe voelden ze zich? Waar waren ze bang voor? En, waar putten ze hoop uit?

Erik (31) is getrouwd met Majorie en vader van Max (bijna 1). Majorie is momenteel 34 weken zwanger van hun tweede kind.


‘We verschillen nooit van mening. Ik wist daardoor dat ik het vaderschap aan zou kunnen’

‘Majorie was zes weken zwanger van Max toen ze ’s avonds opeens wat bloed verloor. We schrokken daar erg van want voor Max had ze een miskraam gehad. Gelukkig konden we nog diezelfde avond terecht voor een echo. ‘Dat ziet er gewoon goed uit,’ zei de verloskundige meteen, toen ze het hartje zag kloppen. We waren erg opgelucht en vanaf dat moment verliep de zwangerschap eigenlijk heel ontspannen. Majorie en ik zijn bijna negen jaar samen. We kennen elkaar door en door en verschillen eigenlijk nooit echt van mening. Ik wist daardoor dat ik het vaderschap aan zou kunnen, dat we het samen als gezin zouden redden. Ik denk dat we daarom voor Max’ geboorte ook niet zoveel gepraat hebben over zijn opvoeding. We weten van elkaar dat we liefde en aandacht belangrijker vinden dan materiële zaken. Al het andere, dat komt wel. Ons tweede kind wordt een meisje. Laatst vroeg iemand of ik me om haar meer zorgen ga maken dan om Max. ‘Nee,’ zei ik toen, ‘daar is het toch nog veel te vroeg voor?’ Ik denk dat ik een vrij nuchtere vader ben.

Bram (36) heeft een relatie met Laura en is vader van Jonathan (1).


‘Ik werd vader toen Jonathan me voor het eerst aankeek’

‘Het klinkt misschien een beetje vreemd, maar ik had echt zin in de bevalling. Tijdens Laura’s zwangerschap was mijn beeld van het vaderschap vrij abstract. Ik hoopte dat Jonathan gezond zou zijn, maar kon me niet echt een voorstelling maken van hem of ons toekomstige leven samen. Wat ik wél heel bijzonder vond, was de gedachte dat Laura en ik hem samen hadden gemaakt en dat we samen voor hem mochten gaan zorgen. Toen de bevalling begon, dacht ik echt: oké, super, laat maar komen! Laura had veel pijn, maar deed het ontzettend goed. Ze was heel kalm en gefocust, en dat hielp mij om ook rustig te blijven. Na twaalf uur was Jonathan er eindelijk. Het eerste moment met hem vergeet ik nooit meer. Toen ik hem aankeek, begon hij meteen te glimlachen, alsof hij wilde zeggen: dus jij bent mijn papa. Het was heel intiem en bijzonder. Voor mijn gevoel werd ik op dat moment écht vader. Het is met niks anders te vergelijken; het is bijna een eigen, op zichzelf staande categorie van geluk.’

Niels (36) heeft een relatie met Sarah en is vader van Lara (7 maanden).


‘Bij alles wat ik met haar deed, dacht ik: Doe ik dit wel goed?’

‘Een dag na haar geboorte mocht Lara mee naar huis. Terwijl Sarah nog even wat spulletjes uit de auto pakte, tilde ik haar in haar Maxi-Cosi naar binnen. Daar stond ik dan, met ons dochtertje, dat nog het meest leek op de poppen waar mijn zus vroeger mee speelde. Ik kreeg het Spaans benauwd. Wat moest ik met haar doen? Moest ik haar eten geven? Moest ik haar luier verschonen? Volgens mij stond ik te zweten als een hond, want toen Sarah eindelijk binnenkwam, legde ze haar hand op mijn arm en zei: ‘Het komt allemaal goed, schat. Straks mag je lekker voetbal kijken.’ De opluchting die ik toen voelde, was ongekend. Niet vanwege dat voetbal, maar omdat ik daardoor wist: inderdaad, we doen dit samen. En samen kunnen we dit aan. Na een maand of twee, drie werd ik minder onzeker met Lara, maar ‘Schat, straks mag je lekker voetbal kijken’ is sindsdien ons grapje. Gaat Sarah zonder mij op pad, dan laat ze vaak een briefje achter met die boodschap. Ik moet er altijd weer om lachen.’