• Klantenservice 040 260 16 36 Ma t/m vrij van 8.00 tot 20.00 uur.
  • naar dela.nl

“Van verliezen word ik goed chagrijnig”

Robert Meeuwsen (29) raakte aan het begin van zijn beachvolleybalcarrière geblesseerd en had ruim anderhalf jaar nodig om te revalideren. Hoe slaagde hij er samen met partner Alexander Brouwer in om het WK te winnen en brons op de Olympische Spelen van Rio te pakken? “Ik stel ambitieuze maar reële doelen, zo weet ik dat de volgende stap binnen handbereik is.”

“Veel van mijn vrienden zijn topsporters of oud-topsporters. Spelen wij een spelletje, dan is het hard tegen hard want iedereen wil winnen. Eigenlijk maakt het niet uit wat voor een spel dat is: als het om punten gaat, dan is het raak. Kaarten of pionnen gooi ik daarbij niet onder de tafel, maar ik zit wél vol adrenaline op m’n stoel. Privé en op sportief vlak: ik wil gewoon graag de beste zijn.”

 

Hekel aan verliezen

“Toen ik negentien was, raakte ik geblesseerd. Mijn knieën waren overbelast door het vele zaalvolleyballen, waardoor springen of te veel druk zetten pijn deed. In overleg met mijn trainers, heb ik toen de overstap gemaakt naar beachvolleybal. Tijdens beachvolleybal speel je met z’n tweeën en maak je dus in principe meer sprongen, maar door het zand land je zachter. Het revalidatietraject ging met vallen en opstaan: beetje springen, pijn, stoppen met springen, een andere manier vinden, en ga zo maar door. Voor mijn ouders was dat soms moeilijk om aan te zien, maar ze steunden me wel in mijn keuze voor de sport. Gelukkig kon ik hen later laten zien waar ze het allemaal voor gedaan hadden. Ik heb doorgezet omdat ik het spelletje zo ontzettend leuk vind en omdat ik een hekel heb aan verliezen. Sterker nog: soms denk ik weleens dat ik verliezen erger vind dan dat ik winnen leuk vind. Waar dat vandaan komt, weet ik eigenlijk niet. Het is een motivatie die in me zit, die ik altijd al heb gehad.”

 Het bewaken van mijn plezier heb ik echt van mijn ouders 

Brons in Rio

“Ik ben uiteindelijk anderhalf jaar bezig geweest met revalideren, daarna is mijn carrière echt van start gegaan. Naast het winnen van het WK in 2013 is brons op de Olympische Spelen in Rio mijn absolute hoogtepunt. Winnen in Rio was dubbel bijzonder, omdat daar destijds mijn blessureleed begonnen is. We gingen er in de eerste winter van mijn beachvolleybalcarrière een maand heen, maar omdat het niet ging met mijn knieën, werd er vrij snel besloten dat ik niet mee mocht doen met de baltrainingen. Terwijl de rest in het zand stond, liep ik iedere dag naar de sportschool voor mijn krachttraining – altijd door dezelfde straat. Eén of twee dagen na het winnen van de medaille, liep ik opeens door diezelfde straat. Ik besefte me toen heel sterk: negen jaar geleden liep ik hier en kon ik niks, nu heb ik brons gewonnen. Dat zijn de momenten waarop je weet waarvoor je het allemaal doet, waarvoor je iedere dag weer zo hard werkt.”

 

Van zon tot tropische storm

“Door het beachvolleyballen ben ik stukken sneller volwassen geworden. Vroeger kon ik bijvoorbeeld zó chagrijnig worden als we een wedstrijd verloren, dat ik me niet eens kon opladen voor de wedstrijd erna. Dat kan natuurlijk niet. Ik had ook altijd veel behoefte aan vaste ritmes en structuren, maar heb dat leren loslaten. Het weer, trainingsschema’s, mijn partner: binnen het beachvolleybal zijn we afhankelijk van allerlei onvoorziene omstandigheden. Toen we in Rio de kwartfinale speelden tegen Chris en Reinder, sloeg het weer bijvoorbeeld binnen twintig minuten om van zonnig naar de meest bizarre storm die we ooit meegemaakt hadden. Dan kun je niks, dan moet je flexibel zijn. Ik heb de afgelopen jaren echt leren accepteren dat ik niet alles kan controleren.”

 Ik heb geaccepteerd dat ik niet alles kan controleren 

Goud in Tokyo

“Er zijn veel sporters die zeggen, ‘We willen goud winnen in Tokyo’, maar als dat niet realistisch is, vind ik zo’n uitspraak weinig waarde hebben. Begin je net met internationaal spelen, ga dan over acht of tien jaar voor goud. Je moet ambitieuze maar reële doelen stellen, ook dat heb ik geleerd, op die manier is iedere volgende stap binnen handbereik. Alex en ik zeggen sinds kort voor het eerst dat we goud, in plaats van ‘een’ medaille, willen pakken in 2020 in Tokyo. Het feit dat we dat nu expliciet uitspreken, betekent dat het haalbaar is.”

Trotse hoofdsponsor

Coöperatie DELA is trotse hoofdsponsor van het Nederlandse beachvolleybal. We zoomen in op de sport en de spelers om zo een beeld te geven wat de levensstijl inhoudt die bij het beachvolleybal komt kijken. In weer en wind zijn we erbij. Wil je meer lezen over de spelers? Dat kan hier.