DELA logo
  • Klantenservice 040 260 16 36 Ma t/m vrij van 8.00 tot 20.00 uur.
  • naar dela.nl

Rob: ‘Door te denken buiten onze kaders, hebben we nu twee geweldige kinderen’

Rob (nu 44) en zijn vrouw Wendy (nu 44) wilden niets liever dan een eigen gezin, maar wat ze ook probeerden, Wendy raakte niet zwanger. Na ruim drie jaar in de medische molen, besloten ze een ander, onbekend pad in te slaan. Rob: ‘In eerste instantie zagen we adopteren helemaal niet zo zitten. Alle verhalen die we erover hadden gehoord, klonken zo negatief.’

‘Wendy en ik waren allebei thuis toen de telefoon ging. Het was het adoptiebureau: Er was een kindje voor ons gevonden. We zijn meteen in de auto gesprongen en naar onze contactpersoon gereden, waar we een foto te zien kregen van onze zeven maanden oude dochter Valery. Het was een prachtig meisje met een donkere bos haar en een hele lieve glimlach. Wow, dat is ons kind, dacht ik meteen. Het was een fantastisch moment. Na ruim acht jaar wachten, waren we eindelijk een gezin.’

Niets liever dan een gezin

‘In eerste instantie zagen we adopteren helemaal niet zo zitten. Maar omdat we inmiddels drie jaar in de medische molen zaten en niks liever wilden dan een gezin, zijn we ons er toch in gaan verdiepen. In onze zoektocht naar informatie, stuitte ik op een boek van een adoptievader. Wat uit zijn verhaal naar voren kwam, was dat die eventuele problemen er helemaal niet zo toe doen. Waar het om gaat, is dat een kind zorg en liefde krijgt. Dat raakte me, want inderdaad, zo zag ik het ook.’

Samen op groot avontuur

‘Valery bracht vanaf het begin zoveel vreugde en plezier in ons leven, dat we al snel wisten graag nog meer kinderen te willen adopteren. Toen Wendy op een weblog stuitte van mensen die bezig waren een Keniaans kindje te adopteren, zei ze meteen: ‘Rob, is dat niks voor ons?’ Adopteren uit Colombia, waar Valery vandaan komt, werd steeds moeilijker, maar in Kenia waren veel kinderen op zoek naar een gezin. We zouden dan wel, in lijn met de Keniaanse adoptieregels, zes maanden in Kenia moeten gaan wonen. ‘Dat kan niet,’ was mijn eerste reactie. ‘We hebben ons werk, we kunnen niet zomaar zes maanden weg.’ Maar net als destijds bij Valery, begon ik steeds meer aan de gedachte te wennen: We zouden met z’n drieën kunnen gaan en er samen een groot avontuur van kunnen maken. Dat allebei onze werkgevers aangaven dat we met onbetaald verlof zouden mogen, was natuurlijk super.’

Niks knuffelen, niks verhaaltjes voorlezen

‘Zodra we hoorden dat er een zoontje voor ons gevonden was, zijn we naar Kenia vertrokken. Aubrey woonde daar in een kindertehuis dat voor Keniaanse begrippen vrij goed was. Het was schoon en hygiënisch, maar ook erg ‘zakelijk’. Moesten de kindjes naar bed, dan riep de verzorgster ‘lay on your tummies and sleep!’ en dat was dat. Niks knuffelen, niks verhaaltjes voorlezen. We waren erg blij dat we Aubrey al na een week mee naar ‘huis’ mochten nemen - we huurden een woning in de buurt. Vanaf dat moment hadden we een fantastische tijd. We zijn met z’n vieren gaan kamperen, hebben allerlei wildparken bezocht en hebben veel van het land gezien. Heel waardevol, omdat we echt aan elkaar konden wennen, zonder afgeleid te worden door werk, sociale verplichtingen en de sleur van alledag. Na ruim zeven maanden kregen we te horen dat de adoptie rond was en Aubrey met ons mee mocht naar Nederland. Een prachtig moment.’

Onzekerheid toelaten

‘Valery en Aubrey zijn inmiddels negen en acht jaar en het gaat ontzettend goed met ze. Mensen vragen ons regelmatig of we net zoveel van hen houden als dat we van onze eigen kinderen gehouden zouden hebben. Ik vind dat een vreemde vraag want het zijn onze eigen kinderen. Ze horen bij ons, geadopteerd of niet. En toch, vroeger zou ik zo’n vraag waarschijnlijk ook hebben gesteld. Ik sta van nature niet zo open voor nieuwe dingen. Ik hou van zekerheid, weet graag precies waar ik aan toe ben. Door mijn kinderen en het adoptieproces dat we samen hebben doorlopen, heb ik geleerd om te denken buiten mijn comfortzone. Door dat te doen, hebben we nu twee geweldige kinderen die op zondagochtend onze kamer binnenrennen, bij ons in bed kruipen en honderduit kletsen over van alles en nog wat. Op dat soort momenten besef ik écht hoe goed het leven is. Ik ben ontzettend dankbaar dat we dat onszelf niet hebben ontzegd.’

Samen nieuwe paden verkennen

Het leven is als een reis: mooi, uitdagend en soms complex. Je leven kan totaal anders zijn na het verlies van een dierbare. Waar je uitkomt heb je niet altijd in de hand. Hoe ziet jouw reis eruit? Praat mee op het forum of lees hoe anderen doorleven na een verlies.