• Klantenservice 040 260 16 36 Ma t/m vrij van 8.00 tot 20.00 uur.
  • naar dela.nl

Geld noemen wij thuis ‘tickets’

De van oorsprong Braziliaanse Gaby (28) is moeder van Mia (4) en runt haar eigen marketing agency, GK Communications. Ze wil haar dochter een gelukkige en onbezorgde toekomst bieden. Samen met Mia’s Nederlandse vader Jeffrey heeft ze bijzondere manieren ontwikkeld om Mia te leren over geld. ‘Mia heeft een tijd lang betaald met speelgoedgeld. Dan stond ik klaar om te betalen en stak ze haar kleine handje met ‘geld’ uit naar de verkoopster: ‘alsjeblieft!’’

‘Ik vind het een beetje vervelend als kinderen hun ouders in het openbaar om geld vragen. Wij noemen geld thuis om die reden niet ‘geld’, maar ‘ticket’. Als ik met Mia naar de stad ga en de auto parkeer, koop ik altijd een ticket met mijn creditcard. Op die manier is die associatie bij haar ontstaan en dat hebben we eigenlijk altijd aangehouden. In Mia’s wereld kosten dingen dus niet 1 of 2 euro, maar 1 of 2 ticket.’

Mia

Je geeft je kinderen graag een goede basis mee in het leven. Je wilt dat ze het goed hebben, alle kansen krijgen die ze verdienen. Of het nu gaat om een opleiding, rijbewijs of een eerste huis. Met de spaarverzekering van DELA zet je geld opzij tegen een vaste rente van 2% waarmee je de toekomstplannen van je kinderen uit kan laten komen. Want wat je nu meegeeft, is wat je straks achterlaat. Het DELA CoöperatiespaarPlan valt niet onder het depositogarantiestelsel.

 

 

Mammie, zijn drie grote genoeg?

‘Mia heeft twee verschillende spaarpotten. In haar oranje spaarpot komen alle muntjes die we voor haar opzij zetten, in haar spaarvarken alle muntjes die ze zelf mag uitgeven. Als Mia en ik samen naar de supermarkt gaan, geef ik het wisselgeld aan haar en zeg ik welke ‘tickets’ ze in welke spaarpot mag doen. Per week is dat in totaal zo’n vijf euro. Over de tickets in haar oranje spaarpot zeg ik altijd: 'Dat is voor later. Het is belangrijk om niet alle tickets uit te geven.’ Met de munten in haar spaarvarken mag ze doen wat ze wil. Als we op zaterdag samen naar de stad gaan, pakt ze haar kleine tasje en stopt ze daarin wat ze nodig denkt te hebben. ‘Mammie, zijn drie grote genoeg?’ vraagt ze dan, want ze weet inmiddels dat grote muntjes meer waard zijn dan kleine muntjes. Meestal koopt ze daar verrassingseieren van. Die vindt ze geweldig.’

 Mia heeft twee verschillende spaarpotten. Eentje met geld voor later en eentje met geld dat ze nu mag uitgeven 

Betalen met speelgoedgeld

‘Toen Mia drie was, heeft ze een winkeltje van haar opa en oma cadeau gekregen. We deden er in eerste instantie niet zoveel mee omdat we niet wilden dat ze al waarde zou gaan hechten aan geld, maar Mia vond het meteen hartstikke leuk en spannend. Dan ging ze spulletjes afrekenen bij Jeffrey en vroeg hij dingen als: ‘Dit kost één ticket, maar jij geeft me twee ticket. Hoeveel krijg je nu terug?’ Ze heeft daardoor geleerd muntjes te herkennen en begrijpt een klein beetje dat je geld terugkrijgt als je teveel betaalt. Mia vond winkeltje spelen met haar vader zó leuk, dat ze haar speelgoedgeld mee begon te nemen als ze met mij ging winkelen. Dan stond ik helemaal klaar om te betalen en stak ze haar kleine handje met ‘geld’ uit naar de verkoopster: ‘alsjeblieft!’ Nadat ik écht had betaald, gaf de verkoopster het speelgoedgeld terug aan Mia als zogenaamd wisselgeld. Geloof me, dat spel hebben we héél, héél vaak gespeeld.’

Typisch papa

‘Jeffrey en ik verschillen van elkaar wat Mia’s financiële opvoeding betreft. Waar ik Mia muntjes geef zodat ze zelf iets kan kopen, koopt Jeffrey vooral spulletjes voor haar. Dan gaan ze samen een cadeautje voor een kinderfeestje kopen en komt Mia standaard ook met iets naar buiten. Ik denk dat veel vaders zo zijn. Wat geld opzijzetten betreft, is Jeffrey veel georganiseerder dan ik. Hij maakt iedere maand een vast bedrag over naar Mia’s rekening terwijl ik samen met Mia altijd een ander bedrag stort. Ik denk dat mijn eigen opvoeding daarin heel duidelijk naar voren komt. Mijn half-Nederlandse, half-Duitse vader gaf me iedere week een vast bedrag aan zakgeld, mijn Braziliaanse moeder gaf me altijd stiekem extraatjes – en later, haar creditcard. Het cultuurverschil speelde bij hen echt een rol. Wat mijn ouders ook altijd deden, is mijn zakgeld afhankelijk maken van mijn gedrag. Alleen als ik me goed gedroeg, dan kreeg ik het. Met Mia doe ik dat anders want ik wil niet dat ze denkt dat ze lief moet zijn in ruil voor iets, ik wil dat ze áltijd lief is. Natuurlijk leer ik haar dat haar acties consequenties hebben, maar ik doe dat niet op een financiële manier.’

 Ik wil niet dat Mia denkt dat ze lief moet zijn in ruil voor geld. Ik wil dat ze áltijd lief is 

Haar mannetje staan

‘Ik wil Mia meegeven dat ze later mag doen wat haar gelukkig maakt. Ze hoeft niet rijk te worden of een grootse carrière na te streven, maar ik probeer haar wel zo te vormen dat ze later bepaalde voordelen gaat hebben. Onderwijs speelt daarin een belangrijke rol. Als haar droombaan sculpturen maken met een lepel blijkt te zijn, dan sta ik daar helemaal achter, maar ik wil wel dat ze eerst haar papieren gaat halen. Als vrouw is het niet altijd makkelijk om naast mannen te werken en presteren. We moeten doen wat we kunnen om ons mannetje te staan, om op gelijke hoogte te komen. Het geld dat Mia en ik iedere maand storten op haar rekening is bedoeld voor haar opleiding en dus voor een hopelijk mooie toekomst. Ze is nog te jong om dat te begrijpen, maar door haar alvast onderdeel te maken van het proces, is het beginnetje gemaakt.’

Download de verhalenbundel

Wat geef jij je kindje mee in dit leven? Bepaalde tradities of levenslessen? In onze verhalenbundel lees je verhalen van ouders die vertellen over de toekomstdromen van hun kinderen. Laat je inspireren!