DELA logo
  • Klantenservice 040 260 16 36 Ma t/m vrij van 8.00 tot 20.00 uur.
  • naar dela.nl

'Elke keer als ik toenadering zoek bij mijn zoon, gaat het mis'

'Op een zondag in ‘73 werd mijn zoon geboren. Hij ademde niet. De verloskundige ondernam direct actie en niet veel later begon hij te huilen. Het was een zondags- én gelukskind! En ik hoop dat hij dat nog steeds is. Helaas weet ik dat niet zeker, want ons contact is al een hele tijd verbroken.'

'Dit jaar wordt mijn zoon 42. Hij is arts en heeft een lieve vrouw. Zijn zoon en dochter ken ik niet echt, daar heb ik nooit de kans voor gekregen. De reden dat hij mij niet meer wil zien, is onder andere omdat ik bij zijn vader ben weggegaan. Ik weet dat hij veel verdriet daarvan heeft gehad. En dat begrijp ik ook. Heel lang voelde ik me schuldig en ik kan me nu pas loskoppelen van dat gevoel. Ik heb me lang een slechte moeder gevoeld, mede doordat mijn schoonvader er zo over dacht.
Elke keer als ik toenadering zoek, gaat het mis. Afgelopen januari heb ik hem een oprechte brief geschreven en verteld dat ik hem en zijn gezin niet langer zal benaderen. Een reactie heb ik niet gekregen, maar dat geeft niet. Ik wil het afsluiten omdat ik wil dat zij rust hebben. Het klinkt gek, maar ook ik voel me nu beter.'

Born Free

'Natuurlijk zijn er momenten dat ik aan hem denk, soms met pijn in mijn hart. Een voorbeeld: na zijn geboorte, toen iedereen weg was, draaiden wij het liedje ‘Born Free’ van Matt Monroe. Als ik dat nummer soms hoor, moet ik huilen. Op zijn verjaardag ben ik altijd van slag en vraag ik me af hoe het allemaal zo heeft kunnen lopen.”

Overeenkomsten

“Ik heb het gevoel dat hij niet op zijn moeder wil lijken, maar mijn zoon en ik hebben veel overeenkomsten. Dat vindt mijn dochter ook, met wie ik wel goed contact heb. Toch is mijn liefde voor hem onvoorwaardelijk, net zoals voor zijn zus. Mijn hart en huis staan altijd voor hem open. Ook al is de navelstreng al jaren geleden doorgeknipt, we blijven hoe dan ook verbonden.

Wat ik mijn zoon mee zou willen geven is: blijf jezelf en wees goed voor je vrouw en kinderen en ontwikkel je gevoel voor empathie. Want daardoor heb ik leren begrijpen en kan ik vergeven. Mezelf en anderen. Ik wil geen verbitterde moeder of oma zijn, maar natuurlijk zijn jij en jouw gezin in mijn hart en dat is soms heel ingewikkeld en verdrietig. Je hoeft je nooit, maar dan ook nooit schuldig te voelen, ook niet als ik kom te overlijden. Het leven komt zoals het komt en zolang er liefde is… is er hoop.”

Met liefde,

je moeder Anna Maria.