• Klantenservice 040 260 16 36 Ma t/m vrij van 8.00 tot 20.00 uur.
  • naar dela.nl

Uitvaartvervoerder Ben: ‘Ik kan de cirkel rond maken’

‘Als ik bij nabestaanden van een overledene thuiskom, probeer ik zo snel mogelijk de sfeer aan te voelen. Door goed te observeren en in te spelen op wat ik zie en hoor. Een standaardaanpak werkt niet. Mensen willen gehoord worden, dus die ruimte bied ik graag. Daarom begin ik het gesprek met de nabestaanden met een open vraag. De meer praktische informatie komt daarna wel.’ Aan het woord is Ben, sinds vierenhalf jaar werkzaam als uitvaarvoervoerder voor coöperatie DELA in de regio Nijmegen. Hij is vaak de eerste persoon die nabestaanden ontmoeten nadat een dierbare is overleden. Samen met zijn collega’s komt hij bij mensen thuis om de overleden dierbare op te halen.

Een heel bijzonder moment

Ben geeft een indrukwekkend voorbeeld van een huisbezoek waarbij hij en zijn collega’s de sfeer perfect aanvoelden. ‘Een man van midden veertig was overleden na een ziekbed. De laatste maanden verbleef hij in bed in de woonkamer. Na zijn dood was hij boven opgebaard. Toen wij de man in de kist hadden gelegd en naar beneden hadden gebracht, werd de hond van het gezin onrustig. Hij kwam om mij heen snuffelen en liep op en neer door de kamer. Ik haalde de hond aan en legde zijn voorpoten op de kist. Toen was het goed, de hond werd rustig. Een heel bijzonder moment voor de nabestaanden en voor mij en mijn collega’s.’

Rust vinden

Het juiste gebaar op het juiste moment kan veel impact hebben. ‘De aandacht van de nabestaanden ging even uit naar de hond. Dat gaf de aanwezigen wat lucht omdat het voor een moment afleidde van hun eigen verdriet. Een overledene laat niet alleen een leegte achter bij familie, ook voor huisdieren is de dood een gemis. Een huisdier ruikt het als er iets mis is. Als de hond aan het bed van het overleden baasje kan snuffelen, vindt het dier rust. Ik raad nabestaanden ook wel eens aan om bijvoorbeeld hun hond mee te nemen naar het uitvaartcentrum. Als nabestaanden dat aangeven bij de uitvaartverzorger kan er rekening worden gehouden met die wens.’ 

Zin van het leven

Ben was twaalf jaar lid van de vrijwillige brandweer. ‘Daar had ik te maken met slachtoffers door brand of een ongeluk. Ik kon mensen de helpende hand bieden en vaak redden, maar daarna stopte het. Slachtoffers gaan naar het ziekenhuis of uitvaartcentrum. Ik was daar niet meer bij betrokken. Nu ik werk voor coöperatie DELA krijg ik de kans om de cirkel rond te maken. Onze bijdrage aan het verzorgen en het vervoer is van groot belang. De voldoening en waardering zijn niet te beschrijven. Bovendien krijg ik een beeld van wat een dierbare heeft betekend voor de nabestaanden. Dat is voor mij heel waardevol.’ De confrontatie met overleden kinderen van dezelfde leeftijd als zijn eigen kinderen van 20, 19 en 12 jaar is moeilijk voor Ben. ‘Ik heb ook weleens een werkdag waarbij alle overledenen van mijn eigen leeftijd zijn. Dat geeft mij wel stof tot nadenken over de zin van het leven. Overigens sta ik daar tijdens het werk niet bij stil. Mijn gevoelens komen op weg naar huis naar boven.’

Rouwvervoer

Dat rouwvervoer verder gaat dan de traditionele rouwauto blijkt uit het verhaal van Marvin over zijn vader die door hem in een aanhanger achter de motor naar zijn laatste rustplaats werd gebracht. ‘Het was de meest bijzondere rit van mijn leven. Ik voelde me trots en dankbaar dit voor hem te mogen doen.’

Lees wat de motorstoet betekende voor Marvin en zijn familie.