Overlijden
‘93 is opa geworden. Prachtige leeftijd, toch? Ondanks zijn leeftijd kwam zijn dood toch onverwacht. Hij woonde op zichzelf, deed vrijwilligerswerk en zat bij een zangkoor. Hij was niet ziek en had geen kwalen. Hopelijk word ik ook zo oud als hij en ook op die manier.’
| ‘De avond van opa's overlijden is bijna de hele familie bij elkaar gekomen in zijn huis. En de volgende dag weer, want toen kwam de uitvaartverzorger langs. Hij heeft ons heel fijn geholpen. Gelukkig wisten we goed wat opa wel en niet wilde, want hij had zelf al een aantal zaken voorbereid. Op zo’n leeftijd denk je toch na over die dingen.’ |
| |
 |
‘Opa heeft ruim een week thuis op bed opgebaard gelegen. Op aanraden van de uitvaartverzorger hebben we gekozen voor lichte balseming. Veel mensen wilden nog persoonlijk afscheid nemen en balseming is de mooiste manier van opbaren. De deksel van de kist stond naast zijn slaapkamerdeur. Alle familieleden hebben met dikke stiften een laatste groet op binnenkant van de deksel geschreven. Op de dag van de uitvaart zijn opa en mijn ooms en tantes –zijn kinderen dus- met een rouwauto en volgauto’s naar het uitvaartcentrum gereden. Wij, de kleinkinderen, zijn op eigen gelegenheid gegaan.’ |
| |
|
‘Het uitstrooien van de as was bijzonder’
|
| |
|
‘De afscheidsbijeenkomst was mooi, precies zoals we van tevoren gedacht hadden. Een ontroerend moment was het binnendragen van de kist door een paar ooms en neven – door opa’s kinderen en kleinkinderen dus.’
‘Maar het allermooiste kwam een paar maanden later. Toen zijn we met alle kinderen en kleinkinderen naar de duinen gegaan om opa’s as uit te strooien. Hij had de plek zelf al aan een aantal mensen laten zien. Een aantal van ons heeft een beetje as bewaard in een kokertje of in een speciaal sierraad aan een kettinkje. Opa kwam zo graag in de bossen en de duinen; hij was een echt natuurmens. Het was heel bijzonder om definitief afscheid van hem te nemen op zijn favoriete plekje. Het voelde goed.’
|